Listy do świętego Mikołaja

Facebook to miejsce, do którego zaglądam w poszukiwaniu relaksu lub odskoczni od codziennych obowiązków, czasami znajduje tam zaskakujące informacje czy reklamy..Tak też było właśnie przed chwilą- zupełnie przez przypadek trafiłam na taki baner, który od razu przyciągnął mój wzrok:

     Oniemiałam! zaczęłam czytać te wszystkie listy po kolei i głowa mi "rosła" od  tych wszystkich historii... Ile cierpienia, bólu i problemów kryje się za tymi wszystkimi literami to tylko sam Bog może wiedzieć i choć nie jestem teraz w dobrej kondycji finansowej- zapragnęłam z całego serca pomóc komuś, kto tak jak ja wierzy nadal w magię Świąt Bożego Narodzenia. 

Poniżej znajduje się list, który wybrałam. Dlaczego? Pewnie dlatego,  że doskonale znam uczucia które się w nim znajdują, gdyby nie fakt, że pisząca mama ma córeczkę pewnie powiedziałabym, że to historia o mnie... Mam nadzieję, że prezenty przypadną "moim wybrankom" do gustu :) POMAGAJMY i przestańmy być obojętnymi na innych ludzi, a gwarantuję wam że świat wokół nas stanie się piękniejszy:)

 

Aleksandra (2 lat)

Kochany Mikolaju. Pisze z moja coreczka ktora ma 2 latka i jest nam bardzo ciezko ja nie moge podarowac malej prezentu bo nie pracuje i serce mi sie kraje a ojciec Olki wyparl sie jej i nie chce jej znac. Prosimy z calego serca o kazdy maly drobiazg ktory sprawi mojemu dziecku tyle radosci. Wierzymy w Ciebie Mikolaju. Olenka;-)

Spotkania z ludźmi, którzy sprawiają że chce się żyć

   Wiele razy zastanawiałam się, jak można sobie poradzić z życiem gdy jest się ciężko chorym. W rodzinie miałam nie jedną szansę zobaczyć chorych na różne schorzenia bliskich. Większość znajomych jednakowo reagowała na choroby z którymi musieli się borykać.
Moje rozumienie i nastawienie do chorych diametralnie zmieniło się w zeszłym roku, gdy dostałam propozycje poprowadzenia warsztatów kreatywnych dla podopiecznych Polskiego Towarzystwa  Stwardnienia  Rozsianego w Koninie. 
     Nie ukrywam, bardzo obawiałam się takiej pracy ale przyjęłam propozycję z myślą "jakoś to będzie, przecież to tylko kilka spotkań"...Myślę, że nie jesteście w stanie sobie nawet wyobrazić co tam zobaczyłam, jakich ludzi poznałam i czego JA się od nich nauczyłam....

       Teraz wiem, że choroba jest pojęciem względnym, najważniejsza jest chęć życia, chęć walki z tą chorobą i radzenia sobie z problemami jakie dla nas stwarza. Wielu wspaniałych ludzi poznałam w tym właśnie towarzystwie, po wielu nawet nie spodziewałabym się, że sa na cokolwiek chorzy- pełni wigoru i energii do życia, tak pięknie emanujący szczęściem i wewnętrznym spokojem. Są to ludzie, którzy zupełnie inaczej postrzegają świat nas otaczający. Przy nich wszystko wygląda inaczej, chce się uśmiechać i żartowac z byle powodu, każda okazja jest dobra do świętowania. Ci wszyscy wspaniali ludzie są żądni wiedzy i odkrywania życia, taka społeczność powinna byc dla wszystkich  wzorem. Nie ważne czy jesteś na wózku, czy chodzisz o kulach, a może na pozór wyglądasz zupełnie zdrowo, w tym miejscu spotkań członków grupy z SM każdy znajdzie dla siebie wsparcie- to miejsce na pokochanie życia i docenianie go.

Dziękuję kochani za wspólnie spędzony już drugi sezon warsztatów- Nie było lekko, ale było jak zawsze cudownie, dziękuję zwłaszcza za to, że dzięki wam nauczyłam się patrzeć na świat przez inny PRYZMAT wiedzy:) 

czas na zmiany...

   Strasznie dawno nie pisałam, ale sami już się chyba przekonaliście, że wolę nie pisać nic niż pisać bez sensu..Mam nadzieję, że wybaczycie:)

        To prawda, odważyłam się wreszcie więc wszem i wobec ogłaszam, że nie będzie już odwrotu... Podjęłam decyzję o wyjeździe z Polski. 
Zbyt długo szukałam tutaj szczęścia i mimo, że nie wyobrażam sobie życia codziennego po za moim ukochanym domem czuję, że to jedyne wyjście na lepszą przyszłość dla mnie i mojego syna.
   Po pierwsze zapisałam się na kurs, żeby trochę podszkolić się w teorii i praktyce projektowania,  kroju i szycia odzieży, bo mam takie swoje małe zwariowane marzenie do którego będę konsekwentnie dążyć...




Pamiętajmy o jednym: Na dobre trzeba trochę poczekać, kiepskie można dostać od ręki.... Ja to stosuję do każdej dziedziny mojego życia- dobre życiowe motto to podstawa!

Pozdrawiam szczególnie:)

szczęście też czasami chodzi parami:)

  Wiele się u mnie działo ostatnim czasem, sporo hand made-ów mnie spotkało, więc moje życie zubożało na życiu prywatnym, zresztą w moim życiu prywatność zaczyna się grubo po północy  gdy tuż po kąpieli padam na łóżko by  następnego dnia rozpocząć dzień od nowa..
   Nie tak dawno przeszłam dość sporawy kryzys, bo ta rutyna zaczynała mnie dobijać, zaczęłam użalać się  nad sobą i faktem, że nadal jestem sama. Zupełnie przestał mnie cieszyć przypływ zamówień i kolejnych ciekawych projektów, które niegdyś bardzo lubiłam.

Pewnego dnia coś się zmieniło, dokładnie nie wiem co bo to coś ewoluowało we mnie powoli i miało na nie wpływ wiele czynników zewnętrznych. A wszystko zaczęło się od Ewy Chodakowskiej , która trafila do mojego życia zupelnie przez przypadek i odmienila z pewnością nie tylko mnie, ale także moją siostrę i mamę, które ową "Ewką" i jej treningami zaraziłam.
Minął miesiąc odkąd zmieniłam nieco moje życie- wstałam, ruszyłam się,  otrzepałam  z kurzu lenistwa i narzekań oraz zmieniłam sposób odżywiania. Przestałam być bierna i apatyczna i zamieniłam te dwie cechy na podwójne przyspieszenie.

Pomyślałam sobie- "hej dziewczyno, może jesteś sama, ale to nie znaczy że jesteś gorsza czy broń boże głupia zrób coś wreszcie dla siebie, a miłość sama cię znajdzie- zrób  coś wreszcie tylko i wyłącznie dla siebie" i ta właśnie myśl doprowadziła mnie do wyjścia z dołka, do zauważenia, że moje życie jest pełne pozytywnych relacji i emocji, że w tej mojej samotności nie jestem przecież sama. W końcu dostrzegłam także troskę moich rodziców i w końcu ulgę jaką odetchnęli gdy zobaczyli jak podnoszę się z moich dolin...

Nadal jestem singielką, choć podobno dziewczyna z dzieckiem to już nie singielka (osobiście uważam to za bzdurę), ale przynajmniej odzyskałam swoją pewność siebie  poczucie własnej wartości oraz świadomość, że nie szata zdobi człowieka. I wiecie co jeszcze wymyśliłam? Wierzę w to, że podobnie jak nieszczęścia- szczęścia też chodzą parami wiec nie warto tracić czasu na żałowanie życia. Miłość gdzieś pewnie na mnie czeka, myślę że nawet jest całkiem blisko ale pewnie jest jakiś sensowny powód dla którego muszę jeszcze na nią poczekać, więc tym optymistycznym akcentem pozdrawiam was moi czytelnicy bardzo serdecznie i życzę aby każdy wasz dzień  składał się z jednego punktu "co dzisiaj zrobiłem dla siebie" :-)

Tarta z truskawkami:)

 O tym wspaniałym deserze mogłabym z pewnością napisać esej począwszy od wspaniałego przygotowania a skończywszy na problemach z piekarnikiem który niby super piecze ale jak dla mnie za bardzo spieka moje wytwory wyobraźni:)

Przepis jest całkowicie mój- tzn przetworzony przeze mnie z kilku przepisów na potrzeby stworzenia takiej tarty o której o dawna marzyłam- delikatnej w środku i lekko kruchej na zewnątrz. Spróbujcie- to ekspresowy przepis!

Składniki na ciasto:
-Opakowanie waniliowego serka homogenizowanego
- półtora kubka pszennej mąki
- pół kubka mąki krupczatki
- trzy czubate łyżki cukru
- dwie łyżeczki proszku do pieczenia
- pięć łyżek oleju
- pięć łyżek mleka
- dwa żółtka
Składniki na kruszonkę:
- 5 łyżek mąki
- 3 łyzki cukru
- 1/3 margaryny

Truskawki- ok. 30dag (opcjonalnie inne owoce: jabłka, brzoskwinie z puszki)

Wykonanie:

Margarynę na kruszonkę kroimy w drobne kawałki i łączymy z cukrem i mąką tworząc kruszonkę. Do miski wkładamy serek, cukier i dodajemy żółtka, mleko oraz olej. Mieszamy wszystkie składniki następnie dodajemy mąkę i proszek do pieczenia i szybko wyrabiamy ciasto. Rozwałkowujemy ciasto na ok. 1cm i wykładamy do formy posmarowanej margaryną i wysypanej bułką tartą . Spód  formy dziurkujemy widelcem następnie wykładamy owocami pokrojonymi na mniejsze części i pokrywamy wybiórczo kawałkami ciasta (jeśli zostanie, bo to zależy od wielkości formy- moja ma ok. 30cm)  i posypujemy kruszonką. Wstawiamy do nagrzanego do 200st. C piekarnika na 15 min. Smacznego!

Aha Jeszcze jedno! Tarta najlepiej smakuje mocno wystudzona:)

I love Sewing! DIY and tutorial:)

Lato w pełni i moje niespożytkowane siły także:) wzięłam się więc za szycie, bo szkoda życia na zamartwianie się!

        W pierwszej kolejności uszyłam firankę do łazienki mojej mamusi:) następnie okryłam starą wersalkę piękną narzutą, po czym wzięłam się za szycie letniego łóżeczka na taras dla mojej trzyosobowej kociarni... Smutno mi było, napracowałam się nie lada i z sercem oczywiście, a tu koty mnie wykiwały i nie chciały na podusi leżeć.. Ot pewnego dnia mama zawołała mnie z kuchni na tarasik, żebym zobaczyła co nastąpiło:) 
Oto widok:

                                                                                            Hurra!!! Koty polubiły swoją leżankę!

Poszłam za ciosem i uszyłam poduszkę na kanapę do pokoju mojej siostry... Oto szybki kursik i efekty:)

Tkaninę mierzymy i docinamy na wielkość poduszki + 1,5cm z końców na wszycie zamka + 2cm z każdej str na zaszycie "ślepego tunelu", który będzie pełnił funkcje ozdobną poszewki

 Materiał składamy w ten sposób żeby front poduszki był na spodzie a na wierzchu składamy resztę materiału na połowę i układamy zamek prawidłową stroną do spodu i spinamy szpilkami na zapasach odłożonych do wszycia zamka,

Następnie wszywamy zamek oraz brzegi materiału i wywracamy na prawidłową stronę, następnie zszywamy poszewkę na około szerokim szwem w odległości 2 cm od brzegu poszewki.

 Gotowe, Miłej i przyjemnej pracy!

W razie pytań chętnie pomogę:)

Dla mojej ukochanej amatorki Kawy <3

dary ziemi przetworzone :-)

    Dawno nie pisałam, ale  postanowiłam nadrobić zaległości:) Jakiś czas temu moja super psiapsióła podarowała mi dary ziemi, które własnoręcznie wypielęgnowała  w swoim ogródku, więc popchnięta życzliwością wzięłam się do dzieła...
Z buraczków zrobiłam suróweczkę do obiadu, z pomidorów zrobiłam zupę pomidorową, ale trochę jeszcze ich zostało więc postanowiłam wykombinować placki pomidorowe:

Składniki:

Pomidory
przyprawy/sól, pieprz, bazylia, oregano, wegeta- wg uznania/
1 ząbek czosnku
kiełbasa lub chuda szynka
mąka

Pomidory  obieramy ze skórki  /ja wcześniej wycinam krzyżyk na spodniej części pomidora i zalewam wrzątkiem- łatwiej je obrać/ kroimy na mniejsze części i razem z przyprawami wrzucamy do blendera. następnie przelewamy do miski i dodajemy pokrojoną cebulę, czosnek i pokrojoną w drobną kosteczkę kiełbaskę, następnie dodajemy mąkę do uzyskania konsystencji naleśnikowej. Pieczemy na oleju podobnie jak placki ziemniaczane. Dla porównania zamieszczam zdjęcia ciasta surowego no i oczywiście gotowego placuszka. Smacznego!

     Placki zachwyciły rodzinę ale zostały mi jeszcze marchewki.... no więc przyszła kolej na Ciasto Marchewkowe, którego nauczył mnie mąż mojej siostry za co bardzo dziękuję bo to mój ulubiony przepis:)

Składniki:

3 duże marchewki (starte na tarce o małych oczkach)

1 szkl. oleju

4 jajka

1,5 szkl. cukru

2,5 szkl. mąki

2 łyżeczki proszku do pieczenia

Polewa: pół puszki + 2-3 łyżki kakao (podgrzać w garnku do całkowitego rozpuszczenia)

Starte marchewki połączyć mikserem z jajami i olejem, następnie dodać wymieszane suche składniki i ponownie wymieszać. Piec  w temp. 160st przez ok. 30min /w zależności od piekarnika należy zwiększyć czas, sprawdzając ciasto patyczkiem/. Gdy ciasto ostygnie polewamy je polewą czekoladową:) Smacznego!

 Podsumowując- Dziękuje kochana Kiniu za wspaniałe dary ziemi- mam nadzieje, że ich nie zmarnowałam:)